«ملک سلیمان» ساخته جدید شهریار بحرانی توانسته با بهره‌گیری از امکانات سینمایی به لحاظ کیفی به مثالی تحسین برانگیز در سینمای ایران تبدیل شود، به شرطی که برای قسمت دوم این کار قرآنی نیز همانند بخش اول سرمایه لازم مهیا شود.

بحرانی با این فیلم دفترچه‌ای تازه برای سینمای ایران گشود و به سینماگران نشان داده که با در اختیار داشتن امکانات، می‌توانند فیلم‌هایی حتی در قالب جهانی تولید کنند، البته پر واضح است که ما هنوز در ابتدای راه تولید چنین آثاری هستیم و برای رسیدن به جایگاه آرمانی در این عرصه، احتیاج به گذر زمان داریم.

نکته دیگری که باید بدان اشاره کرد این است، ساخت این‌چنین فیلم‌هایی که از قصه‌ای قرآنی بهره می‌برند، مستلزم داشتن دغدغه است، چراکه اگر فیلمسازی بدون داشتن ایمان به مفهوم اثرش، اقدام به ساخت فیلم‌های ارزشی کند، مسلماً تبعات منفی آن مشخص خواهد شد. هرچند در فیلم «ملک سلیمان» این عشق و دغدغه به وضوح در کار قابل مشاهده است.

درباره این فیلم نمی‌توان سخن گفت، اما از جلوه‌های ویِژه این کار نام نبرد، زیرا حتی مخالفان این فیلم نیز در جشنواره نمی‌توانستند، از برتری ویژوال افکت این فیلم به نیکی یاد نکنند.

فیلمنامه «ملک سلیمان» نیز اقتباسی خوب از قرآن کریم است، به نحوی که با وجود اضافه شدن بخش‌های لازم، اصل فیلم به روایت قرآنی کار پایبند است، حتی باید گفت که اضافه شدن آیتم‌های فرعی به تقویت فیلم‌نامه کمک کرده است.

در خاتمه کلام، فیلم «ملک سلیمان» توانست در تمامی بخش‌ها برای خود آبرویی در سینمای ایران کسب کند، اثری که در کارنامه فیلمسازش یک امتیاز مثبت خواهد بود.